خواب پدر (طلوع )

پدر در خواب  من بود آن  شب تار

که آمد در دل  شب   سوز  دیدار

به  عهدش  نازنین  من  وفا   کرد

ز  دیدارش  دلم   شادی  به  پا  کرد 

میان  کوچه  های   شهرکی  دور 

که  خالی  بود ازغوغا و  از شور

من  و او راه  می رفتیم ، آرام

به  سوی  انتهای شهر  بی نام

سبکبالی  همه  شد  پیشه ی  ما

وصال  صعب ما، اندیشه ی  ما

بدو  گفتم   پدر  ای   نازنینم 

ببین  حال  دلم، سرشارم  از غم

امیدم  رفتی  و  تنهای  تنها

بماندم  اندر این غوغای دنیا

بگو  از پند خود بر من چه داری

بگفتا بر تو دارم پند، آری

سه پندی داد بر من یار ودلبر

که  بودش نکته ها در وی سراسر

ز سوم  پند او  قلبم  فرو ریخت

وجودم را ز بیم و ترس آمیخت

بگفتا  ضربه ای با تیغ تیزی

بیاید سوی تو از کینه توزی

نگهبان دلت باش  و  نگهدار

که  آن ضربه نیاید سویِ دیدار

اگر آن ضریه آید  بر قفا  ،به

شوی از شرِ آن خنجر  رها ، به

بگفتا، پس، بخوانم شعر بهرت ؟

بگفتم  عشق من بگشای قلبت  

  به سویم  خواند اندوهی گرانتر

که بود از مرگِ  او بسیار برتر

بگفتا:  شد نصیبِ نسل انسان

مشقت ها  و  سختیِ  فراوان

امید قلب   ما     امیدواران 

بوَد    خاموشیِ ایامِ  نسیان

 سپس  خاموش گشت و رفت وماندم

برایش سوره ی  الحمد  خواندم

من  محزون  و بختِ تیره آن شب

گشودیم  نغمه ی اندوه   از  لب

پدر خفته  به  خاک   از  جورِ بیداد

تفو  بر  روزگار و بر زمین  باد

/ 0 نظر / 11 بازدید