گفت می آید (ابوالقاسم الوندی )


گفتم : چشم به راهَم و دلتنگِ یار         گفت: می آید

گفتم : آفتابِ رخَش از پَسِ کوهسار      گفت : می آید

گفتم : شمیمِ  دلکَش و بویِ بهار             گفت : می آید

گفتم : روزِ خوشِ کاتبِ   این روزگار       گفت: می آید

گفتم : لشگری که بَرکَنَد زِ غم ، دمار       گفت: می آید

گفتم : سکه هایِ  زَر   هزار هزار             گفت : می آید

گفتم : مَهی  چو  خورشید آشکار              گفت: می آید

گفتم :     مرکبی  تیزپای و  راهوار             گفت : می آید

گفتم: کجاست؟ دلمرده ام و گرفتار         گفت: می آید

گفتم : دام نهاده ام بهرِ آن شکار           گفت : می آید

گفتم :  بخت چرا می کند زِ ما فرار؟         گفت: می آید

گفتم : شب است وگریزان زِ ما، نهار     گفت: می آید

گفتم : کجاست جوانمردی و ایثار                 گفت: می آید

گفتم :  ستون و خیمه گهی استوار           گفت: می آید

گفتم :  وصلی که علاج هست وتیمار     گفت : می آید

گفتم :   گل  که  بشکفد ز خنده ی  دلدار      گفت : می آید

گفتم : صبح از پَسِ این شبِ تار            گفت : می آید

گفتم : اجل دهد آیا مهلت دیدار؟            گفت : می آید

گفتم : آنکه بگشاید گره ز کار              گفت : می آید

گفتم :   نیامد ومانده ام چشم انتظار       گفت :  می آید

گفتم :  دل بستم به گفته ات این بار       گفت : می آید

گفتم : به  آمدنش امید دارم بسیار        گفت : می آید

 " گفتم"  گفتم و  استغاثه شد  تکرار    گفت : می آید

/ 0 نظر / 48 بازدید