آمد از راه بهار(ابوالقاسم الوندی)

آمد از راه بهار

بوی نمناکی خاکش بِکُنَد زنده خُمار 

شبنمش کو شده در پره ی  هر برگ نهان 

سبزه در دامن هر ذره ی خاک

تویِ باغ

مرغکان ناله کنان در تبِ جفت

آدما ذر انتظار

همه دلتنگ که کَی ؟

بوسه ای گرم رسد از لبِ یار

همه غم ها به کنار

روی هر پیچک دیوارِ بلندِ خونه همسایه مون

لایِ هر آجر کهنه

سوسن و نرگس و سنبل

یه سبد گل

به تو تقدیم  که باور بکنی

آمد از راه بهار

بویِ گل ، بویِ چنار

عطر گیسویِ کمند سَرِ یار

سیل باران که رطوبت بکند شهر و  دیار

مژده دارد که ز ره  آمده دلدار

آمد از راه بهار

پادشاهِ روزگار

تاج گل ها  کرده هر سو رویِ هر بوته سوار

لشگری همراه دارد بی شمار

باغ و بستان ،مرغکانی چون هَزار

ریشه هائی گشته پنهان، کو به بطنِ بوته زار

آمد از راه بهار

 

/ 1 نظر / 14 بازدید